عید 97

اگر توانسته باشم از افسردگی فرار کنم، قطعا عذاب وجدان یقه ام را ول نمی کند!

عذاب وجدان بابت اینکه یکماه و نیم اجازه دادم پستی که از حال بدم نوشتم بالاترین پست باقی بماند، عذاب وجدان بابت همدلی و دلسوزی دوستان عزیزم چه آنهایی که همیشه هستند و همیشه مهربانند و چه آنهایی که یادشان و خاطره خوبی هایشان همیشه همراه من بوده و در کامنتهای خصوصی کرور کرور مهر و همدلی نشاندند "از همگی دوستانم بی نهایت ممنونم" قطعا در طول یکماه و نیم احوال آدم نوسانات منفی و مثبت زیادی داشته خصوصا که سال و فصل و اوقات هم تغییر کرده اند و من می بایست زودتر از اینها از احوالات خوبم هم می نوشتم.

امسال عید برخلاف روال چندین و چند ساله که با بچه ها راهی شهر و دیار پدری می شدم، ماندیم و میزبان خواهرم اینها بودم. آقای خانه و شازده 9 روز اول عید را دبی بودند سفری که طبق یک قرارداد خانوادگی قولش را به شازده داده بودیم و قرار بود تنهایی برود ولی چون طبق قانون امارات برای افراد زیر 18 سال بدون همراه ویزا صادر نمی شود، سفر آقای خانه بعنوان همراه، توفیق اجباری بود. البته از نظر من "توفیق" ولی از نظر خودش فقط "اجباری" بود!

تعطیلات عید امسال چنان تجربه خوبی بود و آنقدر خوش گذشت که تصمیم دارم هر سال عید به جای سفر(البته سفر در فرهنگ لغت خانه ی ما یعنی فقط شهر و دیار پدری! وگرنه سفر توریستی را به هیچ قیمتی از دست نمی دهم) در خانه بمانم و میزبان خانواده و دوستان خودم ! (دروغ چرا ؟!) باشم.

یک مهمان 6 ماهه عزیز و ویژه به اسم میکی هم داشتم که با شیرین کاری هایش به تنهایی چندین برابر بهترین داروهای آرام بخش و ضداسترس و افسردگی تاثیر داشت. دخترِ خواهرم شش ماه قبل نوزاد گربه ای را از دست بچه های شرور در حالی که به پایش طناب بسته بودند و می کشیدند نجات می دهد. طفلک زخمی و یکی از پاهایش آسیب دیده بوده. درمانش کرده اند، واکسیناسیون و عقیم و الان عضو جدید خانواده شان است. آنقدر با هم قایم موشک بازی کردیم که در حالت عادی هم راه می رفتم پایم را می گرفت.

یک دنیا کار ریخته روی سرم ... غذا را که آماده کنم باید بروم دفتر خدمات دولت و تا قبل از تعطیل شدن دخترک کارهایم را تمام کنم.

دو تا عکس از عشق خاله اش، میکی می ذارم و می رم که به کارهام برسم.... فعلا...

پ.ن _ طرح قالب وبلاگم چطور عوض شده ؟؟؟؟!!!!